عاشقانه ، به دریای عشق بیا ، رقص کنان سوار بر قایقت ،

 رویا بساز ، از ابرهای ناخوانده عبور کن به خورشید آنسوی ابرها بنگر،خود را در رویای عاشقانه ی او بساز

رویاهایت را به نام او زینت بده تا  حقیقت مطلق شود .. 

 آواز بخوان ،..زیباترین نامش را با آواز بخوان . همیشه  او پاسخ میدهد  صدایش عشق واقعی ست .. ..

 زمزمه و پاسخ را برای شما آرزومندم .

قلب ، رودخانه ی عشق است.به قلبها نشانه بروید .قلبتان پر برکت و جاری

هر روز و هر شب دست در دست معشوق کنید و بر آتش قلب هم بدمید 

تا راه خود را در روشنا و گرمای وجود یکدیگر طی نمایید

دوستت داریم.

طوطی نیز همچون ما تکرار میکرد. 

چقدر دوستت داریم ؟

در میان طوفانهای زندگی ٬ سختی و گرسنگی و تشنگی ...  

فریاد دوست داشتنمان ٬ چقدر بلند است؟   

ما که اینقدر به خود نزدیکیم ... صدای خود را میشنویم ؟ 

در مقام دوست داشتن ٬ دل از صدای خود به لرزه می افتد 

دل از صدای خود ٬ به لرزه میافتد ؟ 

 تا دلدار را بجنباند ؟

فریاد میزنم 

به بلندای صدای قلب ٬ که همیشه میتپد ٬ فریاد میزنم 

گوش هایم را تیز کرده ام برای شنیدن صدای دل عاشقم 

به نام ... 

یا حق  

العبد مع من احب  

بیا و یک دمی با ما برآور  

زمانی با دل شیدا برآور  

چو لیلی خاطر مجنون بدست آر  

مراد خاطر ما را برآور  

برآور کام جان خسته ی ما  

کرم میکن و جان ما برآور  

زروی لطف روی خویش بنما  

فغان از پیر و از برنا برآور  

به بحر دل چو غواصان فرو رو  

چو ما گوهر از این دریا برآور  

اگر خواهی حیات جاودانی  

دمی با جام مب جانا برآور 

نمیه های شب 

۴/۷/۱۳۸۹ 

گل جون

آنکه میبینی منم 

من همان عاشق تو 

در لباسی دیگرم 

هر چه گویم من تو را 

روز دیگر حالتی نو میشود جان مرا 

لیک ٬ تو دیروز مرا از یاد بر 

من در آن دم میزیم 

که نفس نو میشود

گفتم : بر من بتاب که این ظلمت / دل مرا به خواب هزار ساله میبرد 

گفتی : تابیدن کار من است / بیداری کار تو

حلال ماه 

۲ شب پیش ییلاق لیه

احساس خطر میکنیم 

مبادا ملت با کسی حرف بزنند؟؟ 

مبادا ببینند و بشنوند و بدانند... ؟ 

جانم فدایت 

باید از ترس و جهل مردم کمک گرفت و خود و حکومت را ایمن کرد 

دروغ هم خوب است 

کاری ندارد تاریخ گذشته را تغییر میدهیم و از دل و روده حکومت خود مینویسیم.  

باشد

فقط چشم ها و گوش ها باید فیلتر باشند تا در امان باشیم. 

 ای روشنایی  

 دانه ای بودم  در گذر رسیدن به تو ، دل سبز کردم  

خود را به آب دادم ... خود را به باد دادم  

ای صدا 

سازی بودم بی آهنگ ، تو  نواختی ام. 

آهنگی شدم درون خود. 

به نام او که ندانمش 

موسیقی دلم را برایش نواختم  

دل غم زده مینواخت - ساز غمخوار میگریست

من آهنگی شدم ٬ درون ساز 

بهار رفت ٬تابستون اومد 

تابستون رفت ٬پاییز اومد 

پاییز رفت ٬زمستون اومد 

زمستون رفت ٬بهار اومد 

سالی که گذشت : 

بهار ٬  زیبا بود. تابستون  زیبا بود . پاییز و زمستون هم ٬ همونقدر زیبا. 

با فصلها در موسیقی و همخوانی هماهنگ بودم و سرودم.

امروز در آینه دیدم بهارم ٬ سبز رسید 

و سرودم :

ببین در گذر رسیدن به تو ٬ دل سبز کردم . مو  و ریش ٬سپید کردم.

من همان کودک دیروزم و پیر  فردا. 

خوش آمدی اکسیر جوانی من.

تولد و مرگ ، آمدن و برگشتن است
آمدن و برگشتن از دلداگی ماست به آن  نیرویی عظیم و زیبا که به خودش میماند.
زیباییش گه خواب میکند و گه بیدار.
زیباییش گه خیال رفتن میاورد وگه آمدن...
من خانه ی امن خود را به یاد دارم
شیفته و دلداده نور بودم . در خانه بودم و گویا منتظر ...
نیرویی نورانی سرشار از آرامش و بسیار بسیار خواستنی پدیدار شد
به درونش پریدم ، مرا ربود و گویا به زمین آورد.

ای آرامش و بسیار بسیار خواستنی
ای زیبنده ، رسم عاشق نوازی ات را به یاد دارم
تو را طلب میکنم ، باز در خانه ام و منتظر
بیا که وقت آمدنت است